Bij het samengaan van twee scholen van verschillende geloofsovertuiging, maar met een gemeenschappelijke grondslag, die moeten groeien naar een eenheid met een eigen identiteit, past een naam die uitdrukking geeft aan het karakter van de nieuwe school.

Kenmerkend moet zijn de oecumene, waardoor het gemeenschappelijke benadrukt wordt. De samensmelting van een katholieke school met een protestants-christelijke stelt hoge eisen aan een oecumenische gezindheid van de school en van de medewerkers in die school.
Kenmerkend voor een christelijke school is ook de in praktijk gebrachte zorg voor de kwetsbare medemens.

De missie van de school is o.a. het bijdragen aan de ontwikkeling van jonge mensen tot christelijke wereldburgers in een mondige en geseculariseerde 21ste eeuwse maatschappij. Een visie op dit moderne christelijke mensbeeld draagt de school uit en de naamgeving van de school moet daarnaar verwijzen.
Deze drie aspecten vinden we overtuigend in de mens Dietrich Bonhoeffer
aanwezIg.

Zijn oecumenische contacten heeft Bonhoeffer opgebouwd in zijn Londense periode. Zijn activiteiten richtten zich vooral op de Anglicaanse kerk en werden later uitgebreid tot de Scandinavische landen. De katholieke kerk hield zich toen nog afzijdig van de oecumenische beweging en zocht pas veel later, onder kardinaal Willebrands, enige toenadering. Bonhoeffer streefde naar een christendom, dat teruggaat naar de beleving van de eerste christengemeenten van onze jaartelling, waar nog geen scheiding der geesten had plaats gevonden. In zijn Seminarie creëerde hij een leefgemeenschap naar het voorbeeld van de eerste christenen, die met een sterk geloof ook leefden in een hen omringende vijandige wereld.

Na de schokervaring door zijn contact met de ellende van het zwarte proletariaat in Harlem, New York, wilde Bonhoeffer predikant worden in het verpauperde oostelijke deel van Berlijn. Dat werd hem geweigerd, maar hij deed op eigen initiatief pastoraal werk onder de werkloze, soms zeer gewelddadige jongeren aan de onderkant van de samenleving. Hij gaf zijn werk aan de Universiteit op en ging als predikant in Londen werken voor de Duitse gemeente, die in achterstandswijken woonde. Bonhoeffer kwam in woord en daad steeds op voor alle slachtoffers van de maatschappelijke orde tijdens het Hitlerregime, vooral voor de Joden.

In de gevangenis was niet de officiële gevangenispredikant, maar Bonhoeffer de steun en toeverlaat van zijn lotgenoten en zijn zorg ging vooral uit .naar wie er het ergst aan toe zijn.
Bonhoeffer aanvaardt de secularisatie van het moderne leven. De mens is
steeds mondiger geworden mede door de ontwikkeling van de wetenschap.

De mondige mens moet zelf beslissen, zelf handelen, draagt een eigen verantwoordelijkheid, die hij niet kan afschuiven op God, Kerk of Staat.
God is niet een "ingrijp-God", als de mens in nood is of geen oplossing meer weet. Geloven is het zich in dienst stellen van het rijk van God en van de gerechtigheid in een voortdurende dienstbaarheid aan de medemens. Geloven betekent het deelnemen aan het zijn, het lijden van Christus.
God openbaart zich in de nederigheid, in het lijden, in de onmacht. De
christen is de mens, die geroepen is het lijden van God in deze wereld mede te lijden, een navolging van Christus.